شمارهٔ ۱۰۲۶

قافیه: یشمیدانم۷ بیت

من تو را یار خویش می‌دانمهمچو مرهم به ریش می‌دانم

چون نداری عنایتی سوی مااین هم از بخت خویش می‌دانم

بی رخت گل ز خار نشناسمبی لبت نوش نیش می‌دانم

از جفا کم نمی‌کنی چه کنممن وفا از تو بیش می‌دانم

گرچه بیگانگی کنی با مامن تو را به ز خویش می‌دانم

هرچه دشمن مرا ز پس گویدفعل او را ز پیش می‌دانم

مذهب عشق ما دگر چیزستمن جهان را ز کیش می‌دانم