شمارهٔ ۱۰۱۵
چرایی اینچنین فارغ ز حالمز درد هجر تو تا چند نالم
ز من پرسی که چونی جانم ای جانگرفت از جان خود بی تو ملالم
به هجرانم بگو تا کی کنی قیدشبی ننوازی آخر از وصالم
ز آه سوزناکم زلف خود بینکه حالش شد پریشانتر ز حالم
نکردی از وصالم یک زمان شادبسی دادی به هجران گوشمالم
چه باشد ار به لطفت شربت آبیدهی زان چشمه آب زلالم
مگر در صبحدم آرد نسیمیز سوی لطف تو باد شمالم
کمالش را کماهی چون بگویمچو من مدهوش حیران در جمالم
خیالش مونس جان جهانستولی یک دم نیاری در خیالم