شمارهٔ ۱۰۰۶

قافیه: اغم۷ بیت

ز زلفت بو نمی‌یابد دماغمبه خون دیده می‌سوزد چراغم

مرا در دل بُد این پیکان هجراننهادی از جفا بر سینه داغم

چو شادی از وصالش نیست ما راچه تدبیرم بباید ساخت با غم

چو امکان نیست یک گل چیدن از وصلچه حاصل ای جهان از باغ و راغم

جهان بی روی گلرنگش نخواهمکه از جنّت بوَد با او فراغم

صبا آورد از زلفش نسیمیز بوی آن معطّر شد دماغم

چو گل از باغ بیرون رفت اکنونحوالت کرد هجرانش به داغم

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل از حسرت و درد جدایی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که بوی زلف معشوقش احساسش را شگفت‌انگیز می‌کند و چراغ دلش با اشک می‌سوزد. او از جدایی و رنجی که به سینه‌اش تحمیل شده، شکایت دارد و می‌داند که بدون وصال محبوبش، هیچ شادی‌ای نخواهد داشت. شاعر به این فکر می‌کند که چه راهی برای مواجهه با غم بیابد و اینکه در دنیایی که معشوق در آن نیست، هیچ ارزشی برای گل و باغ نمی‌بیند. او دنیا را بدون روی معشوقش نمی‌خواهد و تنها از نسیم موهای او یاد می‌کند که به دلش آرامش می‌دهد. در نهایت، او احساس دردی عمیق از جدایی را در دلتنگی خود حس می‌کند.