شمارهٔ ۱۰۰۰

قافیه: انهباشم۹ بیت

تو شمعی و منت پروانه باشمبه عشقت در جهان افسانه باشم

اسیر غم به یاد آشناییز وصلت تا به کی بیگانه باشم

مسلسل مانده در زنجیر زلفشبه زاری تا به کی دیوانه باشم

تو بر طرف چمن در شادی و منبدین سان با غمت همخانه باشم

از آن خال سیاه و زلف چون دامچو مرغی در هوای دانه باشم

ندانم تا به کی جان در کف دستخروشان در پی جانانه باشم

درین دریا که موجش خون دلهاستبه جست و جوی آن دُردانه باشم

جهان ویران شد از آشوب هجرتچرا من خود درین ویرانه باشم

دلم بوسی ز لعلت خواست گفتماگر فرمان دهد پروانه باشم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید. او خود را شمعی می‌داند که در انتظار پروانه است و آرزو دارد تا در عشق معشوق، مظهری از افسانه باشد. او به شدت تحت تأثیر یادآوری آشنایی‌اش به غم اسیر است و احساس می‌کند که سال‌ها از معشوق دور افتاده. با وجود دیوانگی به خاطر زلف معشوق، او در عذاب و غم به سر می‌برد. شاعر همچنان در تلاش برای رسیدن به عشق خود است و در دنیایی پر از آشوب تلاش می‌کند تا نشانه‌ای از معشوق را بیابد. در نهایت، او با اشاره به زیبایی معشوق و آرزوی بوسیدن لعل او، ابراز می‌کند که اگر معشوق اجازه دهد، خواسته‌اش این است که همچون پروانه‌ای فدای او شود.