شمارهٔ ۱۷ - شکوۀ شاگرد
چنین می گفت شاگردی به مَکتَبکه این مکتب چه تاریکست یارب
نباشد جز همان تاریک دیوارهمان لوحِ سیاهِ تیره و تار
همان درس و همان بحث مُبَیَّنهمان تکلیف و آن جای مُعَیَّن
همیشه این کتاب و این قلمدانهمین دفتر که در پیشَست و دیوان
نشاید خواند این را زندگانیکسالت باشد این نه شادمانی
مُعَلِّم در جوابش این چنین گفتکه باشد حالِ تو با حالِ من جُفت
همین مِنبَر مرا همواره در زیرکنم هر صبحدم این درس تَکریر
نباشد جز همان قیل و همان قالهمان تعلیم ِصَرف و نَحوِ اَطفال
چه اطفالی که با این جمله تدریسنمی دانند جز تَزویر و تَلبیس
چنان تنبل به وقتِ درس خواندنکه هم خود را کسل سازند و هم من
به شاگرد و معلِّم بار بسیاربه گردن هست و باید بُرد ناچار