بخش ۵۴ - بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی را

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انیرا۶ بیت

بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی رامن از ذوق حضوری طول دادم داستانی را

ز مشتاقان اگر تاب سخن بردی نمیدانیمحبت می کند گویا نگاه بی زبانی را

کجا نوری که غیر از قاصدی چیزی نمیداندکجا خاکی که در آغوش دارد آسمانی را

اگر یک ذره کم گردد ز انگیز وجود منباین قیمت نمی گیرم حیات جاودانی را

من ای دریای بی پایان بموج تو در افتادمنه گوهر آرزو دارم نه می جویم کرانی را

از آن معنی که چون شبنم بجان من فرو ریزیجهانی تازه پیدا کرده ام عرض فغانی را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تمایل عمیق خود به درک عشق و حضور الهی سخن می‌گوید. او داستانی را به واسطه‌ی عشق و محبت روایت می‌کند و به ارتباط میان دل‌سوزی و خاموشی اشاره دارد. شاعر به تشبیه مراجعه می‌کند و می‌گوید که نوری که می‌بیند فقط پیام‌آور است و خاکی که در آغوش دارد، نشانه‌ای از آسمان و روح بزرگ است. او بیان می‌کند که اگر حتی ذره‌ای از وجودش کم شود، حاضر نیست حیات جاودانی را با بهایی پایین‌تر دریافت کند. او به خود به عنوان دریایی بی‌پایان از عشق اشاره می‌کند که در امواج آن غوطه‌ور شده و از معنای عمیق عشق و وجود جدیدی که پیدا کرده، می‌گوید.