شمارهٔ ۷۴
گر پریچهره مه پیکر من باز آیدروشنائی ببصر جان ببدن باز آید
پرتو نور تجلی رسد از جانب طورنفس رحمت رحمان ز یمن باز آید
از سر طره آن ترک خطائی بمشامنکهت نافه آهوی ختن باز آید
همه کار من دلسوخته چون زر گردداگر آن سنگدل و سیم ذقن باز آید
مردم دیده من درج پر از در داردهمچو غواص که از بحر بدن باز آید
خوش بود گر ز جفای کاری و بیدادگریآن بت عشوه ده عهدشکن باز آید
طوطی طبع من از چه دهن نطق ببستبگشاید اگر آن پسته دهن باز آید
دارم امید که بر رغم حسودان ز سفرمونس جان حسین ابن حسن باز آید