شمارهٔ ۶۵
چو عاشقان حرم کعبه لقا جویندقدم چو سست شود در رهش بسر پویند
برای غسل که در طوف کعبه مسکون استوجود خویش بخوناب دیده ها شویند
ببوی دوست چو احرام صدق بربندندز خار بادیه گلهای آرزو بویند
خزینه های سلاطین به نیم جو نخرندشکستگان که گدایان درگه اویند
مقام روضه فردوس آرزو نکنندمجردان که مقیمان خاک آن کویند
بصورت ارچه محبان دوست بسیارندولیک یک صفت و یک حدیث و یک رویند
اگر چه همچو حسینند واقف اسرارچو محرمی نبود راز دل نمیگویند