شمارهٔ ۵۳
بیا که جان من از داغ انتظار بسوختدلم ز آتش هجرانت ای نگار بسوخت
قرار و صبر و دل و عقل بود مونس منکنون ز آتش شوق تو هر چهار بسوخت
بحال من منگر زانکه خاطرت سوزداز اینکه جان من خسته فکار بسوخت
مباد آنکه رسد دود غم بدامن گلز عندلیب ستمکش اگر هزار بسوخت
ز دور چرخ ندانم چه طالع است مراکه کشت زار امیدم بنوبهار بسوخت
ز سوز سینه مجروح من نشد آگهمگر کسیکه چو من از فراق یار بسوخت
در این دیار من از بهر یار معتکفموگرنه جان حسین اندرین دیار بسوخت