شمارهٔ ۵۲
مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوستبراستان که سر من بر آستانه اوست
اگر چه محض گناهم امیدواری منبفیض شامل الطاف بی کرانه اوست
هزار طایر قدسی باختیار چو مناسیر طره خال چو دام و دانه اوست
اگر چه نیست یکی ذره بی نشان رخشهنوز دیده ما طالب نشانه اوست
بروز حشر نیاید بخویشتن آریکسیکه مست و خراب از می شبانه اوست
کجاست مطرب ما تا نوای ساز کندکه رقص حالت عشاق از ترانه اوست
مسیح خسته دلان گوئیا نمیسازدکه خسته همچو من زار از زمانه اوست
اگر بکلبه احزان ما نهد تشریفسزد که خانه این بنده بنده خانه اوست
بیا که طبع حسین از پی نثار آورداز آن جواهر غیبی که در خزانه اوست