شمارهٔ ۳۰

قافیه: ارنیست۹ بیت

من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیستخلوت خاص است و این منزلگه اغیار نیست

از تجلی رخش آفاق پر انوار شدلیک اعمی را خبر از تابش انوار نیست

ذره ذره ترجمان سر خورشید است لیکدر جهان یک خورده دان واقف اسرار نیست

کوس رحلت زد سحرگه قافله سالار عشقآه از این حسرت که بخت خفته ام بیدار نیست

آخر ای رضوان مرا با قصر جنت کم فریبعاشق دیدار او قانع بدین دیوار نیست

خویشتن دیدن بود در راه حق ترک ادببی ادب را در حریم عزت او بار نیست

چند میگوئی کمر از بهر خدمت بسته امدیدن خدمت بنزد یار جز زنار نیست

نوش شربتهای وصلش نیست بی نیش فراقهیچ خمری بی خمار و هیچ گل بیخار نیست

چون حسین آن کس که عمرش نیست صرف عشق دوستآنچنان کس هیچ وقت از عمر برخوردار نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ابراز عشق و تنهایی خود می‌پردازد. او دلی دارد که تنها مشغول خیال یار است و در این خلوت خاص، غیر از عشق چیزی وجود ندارد. با وجود زیبایی‌های عالم، تنها اوست که از تابش عشق و زیبایی یار آگاه نیست. شاعر حسرت می‌خورد که بختش او را به خواب برده و نمی‌تواند به دیدار محبوبش دست یابد. او بیان می‌کند که عشق واقعی نمی‌تواند با چیزهای مادی مثل قصر و بهشت فریب بخورد و درک عشق حقیقی نیازمند آگاهی و ادب است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ لذتی از وصال محبوب بدون درد فراق وجود ندارد و در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که عمر واقعی در عشق به دوست صرف می‌شود.