شمارهٔ ۲۴۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ی۹ بیت

جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنیدانی جراحت دل و مرهم نمیکنی

گفتم کنی عیادت ما از سر کرممردیم و پای رنجه بماتم نمیکنی

ما از تو قانعیم بیک غمزه سالهایارب چه موجبست که آن هم نمیکنی

جان مرا ز آتش حسرت بسوختیجانا حذر ز آه دمادم نمیکنی

چون حسن خویش دمبدم افزون کنی جفاوز ناز و عشوه یک سر مو کم نمیکنی

جان مرا که محرم اسرار کبریاستاندر حریم وصل تو محرم نمیکنی

تا گفتمت که ای گل خندان به بینمتچشم مرا ز گریه تو بی نم نمیکنی

عالم ز عشق تو همه در شورشند و توهیچ التفات جانب عالم نمیکنی

رفت آنکه از جفای تو فریاد کردمییا ذکر جور و یاد ز بیداد کردمی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و رنجی که به خاطر دوری محبوبش متحمل شده، سخن می‌گوید. او به محبوبش می‌گوید که دردی که به دلش وارد کرده و محبت و توجهی که از او انتظار دارد، برآورده نمی‌شود. او از محبوبش می‌خواهد که از روی محبت به عیادت او بیفتد، اما همواره از این کار سر باز می‌زند. شاعر از حسرت و آتش درونش به خاطر عشق ناتمامش می‌گوید و بدون توجه محبوبش، احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند. او همچنین اشاره می‌کند که دیگران نیز به عشق او دچار شور و شوق هستند و این عدم توجه به احساسات دیگران، دل او را بیشتر می‌آزارد. در انتها، شاعر به یاد گذشته‌ها و لحظاتی که از جفاهای محبوبش فریاد می‌زده، می‌پردازد.