شمارهٔ ۱۸۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اننمییابم۷ بیت

مراد خاطر خود در جهان نمی یابمدوای درد دل ناتوان نمی یابم

جهان بگشتم و آفاق سر بسر دیدمولی ز گمشده خود نشان نمی یابم

چو باد گرد چمنها برآمدم لیکنگلی که بایدم از گلستان نمی یابم

کناره میکنم از محفل نکورویانکه شمع مجلس خود زین میان نمی یابم

ز سوز دل نفسی پیش کس نیارم زدکه یار همنفسی مهربان نمی یابم

دریغ و درد که در خاک بایدم جستنگلی که در همه بوستان نمی یابم

حسین کوس سفر زن بسوی عالم جانکه آنچه میطلبم در جهان نمی یابم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق ناامیدی و فقدان است. شاعر از جستجوی خود در جهان و تلاش برای یافتن مراد و آرامش سخن می‌گوید، اما متوجه می‌شود که آنچه می‌طلبد، هرگز نمی‌تواند پیدا کند. او به جستجوی گمشده‌اش در تمام آفاق و گلستان‌ها می‌پردازد، اما به نتایج ناامیدی می‌رسد و از محفل افرادی که خوشی‌ها را برایش به ارمغان نمی‌آورند، کناره‌گیری می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که آنچه در جستجوی آنست، تنها در خاک و در زندگی پس از مرگ ممکن است یافت شود.