شمارهٔ ۱۷۹
تا خاک صفت معتکف آن سر کویمبی دردم اگر روضه فردوس بجویم
چون آن صنم موی میان رفت ز چشمماز ناله چو نائی شده وز مویه چو مویم
گر شهره شهری شدم از شوق عجب نیستچون رفت ز شهر آنکه من آشفته اویم
عیسی دم من چون سر بیمار نداردپیش که روم درد دل خود بکه گویم
کردم قدم از سر که روم راه هوایشکین راه نشاید که بدین پای بپویم
تا روی نهم بر کف پایت دهدم دستکز خاک سر کوی تو چون سبزه برویم
حیف است که اغیار برد میوه وصلتوز باغ رخت من گل سیراب نبویم
گفتی که حسین از در ما چون نرود هیچمن چون روم ای جان که گدای سر کویم