شمارهٔ ۱۷۵
سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیمای کعبه مقصود ترا از که بجوئیم
ما شیفته باد صبائیم شب و روزباشد که نسیمی ز ریاض تو ببوئیم
گر در حرمت محرم اسرار نباشیمباری نه بس است این که گدای سر کوئیم
در دین وفا سجده ما نیست نمازیتا چهره بخون دل آشفته نشوئیم
بر هستی ما سنگ فنائی بزن ای عشقچون غرقه بحریم چه محتاج سبوئیم
رقص و طرب ما همه از زخم تو باشدکاندر خم چوگان رضای تو چو گوئیم
ما همچو حسین از غمت آشفته سرشتیممعذور همی دار گر آشفته بگوئیم