شمارهٔ ۱۷۶
بیا بیا که من اندر جهان ترا دارمجفا مکن که بجان بنده وفا دارم
اگر ز کوی تو گردی بمن رساند بادبخاک پای تو کان را چه توتیا دارم
مرا به تیغ جفا گر کشند ممکن نیستکه دست مهر ز فتراک دوست وادارم
بجور روی نه پیچم ز آستانه یارکه سالهاست که سر بر در رضا دارم
طبیب درد سرم گو مده برای علاجکه من ز درد غم عشق او دوا دارم
گدای درگه ارباب فقر تا شده امهزار گونه فراغت ز پادشا دارم
ز گرد کبر و ریا دامن دل افشاندمکه روی در حرم خاص کبریا دارم
مس وجود بکوشش کنم زر خالصچو از حیات گرانمایه کیمیا دارم
حسین از کرم ایزدی مشو نومیدکه من ز مرحمت او امیدها دارم