شمارهٔ ۱۵۹
ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانمسر و جان گرامی را بخاک پایت افشانم
غباری کز سر کویت نسیم صبحدم آردبخاک پای تو کان را درون دیده بنشانم
بگاه جلوه حسنت توانم باختن جانراولیکن دیده از رویت گرفتن باز نتوانم
چو من از عشق تو داغی چو لاله بر جگر دارمنباشد رغبتی هرگز بگلشنهای رضوانم
ترا خون ریختن زیبد که زخمت مرهم جانستمرا جان باختن شاید که من مشتاق جانانم
حدیث جنت و دوزخ کنند ارباب دین و دلچو من حیران جانانم نه این دانم نه آن دانم
چو عید اکبر از وصلت حسین بینوا یابدزهی دولت اگر سازی به تیغ عشق قربانم