شمارهٔ ۱۴۶

قافیه: انم۷ بیت

ای گشته مست عشقت روز الست جانممستی جان بماند روزی که من نمانم

هر ذره ای ز خاکم سرمست عشق باشدچون ذره ها برآید از خاک استخوانم

فکر بهشت و دوزخ دارند اهل دانشمن مست عشق جانان فارغ ز این و آنم

گفتی بغیر منگر گر طالب حبیبیوالله که در دو گیتی غیر از تو من ندانم

از روی مهربانی ای مه بیا خرامانتا نقد جان و دل را در پای تو فشانم

چون هیچکس نشانی با خود نیافت از تودر جستن نشانت از خویش بی نشانم

اسرار عشق جانان دانم حسین لیکنچون محرمی ندارم گفتن نمیتوانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مستی و عشق سخن می‌گوید و به عشق جانان و تاثیر عمیق آن بر وجود خود اشاره می‌کند. او اظهار می‌کند که حتی ذرات خاک او نیز از عشق سرمست هستند و از دنیای مادی و تفکرات بهشت و دوزخ بی‌خبر است. شاعر به محبوبش درخواست می‌کند که با مهربانی بیاید و جان و دلش را فدای او کند. او همچنین بیان می‌کند که در پی وصال محبوبش است و از نبودنش احساس ناامیدی می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که می‌داند اسرار عشق چیست، اما چون کسی را برای گفتن ندارد، نمی‌تواند آنها را بیان کند.