شمارهٔ ۱۴۷

قافیه: انم۹ بیت

رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانمکه جان صد چو من بادا فدای عشق جانانم

بزخم عشق او سازم که زخمش مرهم جانستبداغ درد او سازم که درد اوست درمانم

غمی کز عشق یار آید بشادی بر سرش گیرمبهر چه دوست فرماید غلام بنده فرمانم

مرا همت چو طور آمد ارادت وادی اقدسدرخت آتشین عشقست و من موسی بن عمرانم

مرا همت چنان آمد که گر از تشنگی میرمبمنت آب حیوان را ز دست خضر نستانم

مرا گویند کآرام دل از دیدار دیگر جومعاذالله که در عالم دلارامی دگر دانم

ز روی پاکبازانش هنوزم خجلتی باشدبگاه جلوه حسنش اگر صد جان برافشانم

مرا چون نیست کس محرم ز عشقش چون برآرم دمچو دیوانه نمی یابم چرا زنجیر جنبانم

حسین از گفتگو بگذر مگو با کس حدیث اوکه تا اسرار پنهانی بگوش تو فرو خوانم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و ناب شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که می‌خواهد جان خود را فدای عشق معشوق کند و هر درد و زخم عشق او را با آغوش باز می‌پذیرد، زیرا این درد برای او درمانی است. او از غم و شادی عشق سخن می‌گوید و آماده است که در برابر هر خواسته‌ای از معشوق تسلیم باشد. شاعر به عظمت عشق اشاره می‌کند و خود را در مقام کسی می‌بیند که برای معشوقش آماده هرگونه قربانی‌ای است. در نهایت، او به رازهای عشق و خلسه‌های ناشی از آن اشاره دارد و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند به عمق این عشق پی ببرد.