شمارهٔ ۱۰۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یزند۷ بیت

صباح عید ز بهر صبوح برخیزندبر آتش دل ما آب زندگی ریزند

به حال گوشه‌نشینان به غمزه پردازندهزار فتنه به هر گوشه‌ای برانگیزند

نفس نفس چو مسیحا ز لب شفا بخشندزمان زمان به جفا چون زمانه بستیزند

چو عشق کشتهٔ خود را حساب تازه دهدز کشته گشتنِ خود عاشقان نپرهیزند

کسی ز خویش چو ره در حریم یار نبردز باده مست شوند و ز خویش بگریزند

چو لوح عالم علوی قرارگاه شماستدر این رصدگه خاکی چو می برانگیزند

حسین چون ز هوای حبیب خاک شودعبیر و عطر بهشتی ز خاکش آمیزند

خلاصه

هوش مصنوعی: در آغاز عید، مردم برای شادی و جشن بیدار می‌شوند و دل‌هایشان را با آب زندگی تازه می‌کنند. آنها برای گوشه‌نشینان به زیبایی لبخند می‌زنند و فتنه‌ها را در هر گوشه‌ای به وجود می‌آورند. نفس‌های شفا‌بخش به مانند مسیحا از لبی جاری می‌شود، اما به یاد ظلم و بی‌وفایی زمانه به خود می‌آیند. عشق به قربانیانش جدیداً حساب می‌دهد و عاشقان از کشته شدن نمی‌ترسند. کسی که نتواند به یار خود نزدیک شود، از خود دور می‌شود و به مستی باده می‌افتد. در دنیای مادی، اگر چه بر خاکیم، امّا روح و حقیقت ما در آسمان‌ها است. حسین وقتی به عشق یارش نزدیک می‌شود، عطر و بوی خوش بهشتی از خاکش برمی‌خیزد.