بخش ۳۵ - حکایت عاشقی که بپای توکل راه برید و در منزل اول بکعبه وصال رسید

۱۵ بیت

شنیدم عارف صاحب تمیزیچو یوسف داشت فرزند عزیزی

چه فرزندی؟ که با جان کرده پیوندچه پیوندی؟ که دل را کرده در بند

سهی سروی که با قد خرامانکشیدی بر سر کونین دامان

سیه چشمی که بود از یک نگاهشجهانی کشته چشم سیاهش

خردمندان همه دیوانه اوخراب نرگس مستانه او

بلی، این حسن اگر باشد کسی رااسیر عشق خود بیند بسی را

قضا را مرد عارف بعد یک چندبسوی کعبه شد همراه فرزند

چو عشاق این حکایت را شنودنددر اسباب سفر کوشش نمودند

یکی از عاشقان بی تحملروان برجست از روی توکل

بسر می رفت تا منزلگه اوکه یعنی می نهم سر در ره او

چو در منزل توقف کرد عارفبران صاحب توکل گشت واقف

طلب کرد و بسی الطاف بنمودرسانیدش بمنزلگاه مقصود

بلی، هرکس توکل همسفر یافتبیک منزل وصال کعبه دریافت

الهی، تا بکی وابسته باشم؟چه باشد کز تعلق رسته باشم؟

توکل ده، کزان خشنود گردیمبگرد کعبه مقصود گردیم

خلاصه

هوش مصنوعی: عارف صاحب تمیزی فرزندی به نام یوسف دارد که او را به‌ شدت دوست دارد و احساسات عمیقی به او دارد. فرزندش مانند سروی بلند و زیبا است و چشمانش تماشایی است که قلب بسیاری را به تسخیر درآورده است. این زیبایی و جذابیت موجب شده که خردمندان نیز مجذوب او شوند. عارف بعد از مدتی تصمیم می‌گیرد همراه فرزندش به سوی کعبه برود و عاشقان این داستان را می‌شنوند و برای سفر کوشش می‌کنند. یکی از عاشقان با توکل و بی‌تابی به سوی عارف می‌رود و در توقف عارف، او را می‌شناسد و به او کمک می‌کند تا به مقصد برسد. در پایان، عارف دعا می‌کند که اشتیاقش به کعبه و رضایت خدا را درک کند و تقاضای توکل می‌کند تا به این هدف برسد.