بخش ۲۹ - حکایت آن عاشق که مطلوب خود را از رهگذر حیا یافت

۱۹ بیت

جوانی در خراسان جوهری بودکه اصل نسلش از حور و پری بود

عقیقش خنده بر یاقوت کردهز شکر خنده جان را قوت کرده

سر بازار از سودای او پرصدف وار از غمش صد دیده پر در

سرا پا در زر و زیور گرفتهتن چون سیم خود در زر گرفته

یکی گوی مرصع بر کمر داشتکه لعل از رشک او خون در جگر داشت

قضا را آن بهار عالم افروزبمیدان جلوه گر شد روز نوروز

خرامان هر طرف میگشت و هر سویدر افتاد از میانش ناگه آن گوی

پس از یک روز بر وی گشت ظاهرکه: افتادست گوی پر جواهر

گرفت از حسرت آن لب بدندانفرو بست از تبسم لعل خندان

چنان شد از غم گویش هلالیکه می شد هر دم از حالی بحالی

وزان پس گفت: با خود عهد کردمعجب عهدی ز روی جهد کردم!

که: هر مسکین که آنرا باز یابدز خواری بگذرد اعزاز یابد

ببزم وصل میگردد سرافرازشود چون گوی در میدان سرانداز

کسانی کین بشارت را شنیدندبسان گوی در میدان دویدند

یکی سودای آن با خویش میداشتکه دایم از حیا سر پیش میداشت

بمیدان طلب چون گوی بشتافتچو سر در پیش بود آن گوی را یافت

ز میدان جانب او برد و بسپردبدینسان گوی از میدان برون برد

خداوندا، نهایت شرمسارمدگر یارای بی شرمی ندارم

حیا میخواهم از روی ارادتکه از میدان برم گوی سعادت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، جوانی از خراسان توصیف می‌شود که از نسل حور و پری است و به زیبایی و جواهرات زینت یافته است. او گوی قیمتی و مرصعی دارد که زیبایی‌اش چشم‌ها را خیره می‌کند. در روز نوروز، این جوان به میدان می‌رود و ناگهان گوی از او می‌افتد. پس از آن، او از حسرت و غم به حالت‌های مختلفی دچار می‌شود و به خود عهد می‌کند که به هر مسکینی که این گوی را پیدا کند، کمک کند و او را از خواری نجات دهد. در نهایت، افرادی برای پیدا کردن این گوی به میدان می‌آیند و یکی از آن‌ها موفق می‌شود گوی را پیدا کند. در اینجا، جوان احساس شرمساری می‌کند و از خداوند حیا می‌طلبد تا از میدان خارج شود و عزت و خوشبختی را باز یابد.