بخش ۲۸ - باب یازدهم از نابایسته اجتناب نمودن و از بایسته در حجاب بودنست

۱۱ بیت

بیا، ای رند عالم سوز بی باکبعصیان پرده عصمت مکن چاک

سر از شرم گنه در جیب خود کنحیا را پرده پوش عیب خود کن

کسی کو از حیا خون از جبین ریختکم آب روی خود را بر زمین ریخت

سری کو از حیا در پیش باشدبحرمت پاسبان خویش باشد

چو مردم شوخ چشمی پیشه کردندحیا پیش آر، تا شرمنده گردند

ز شرم، آن به، که دایم لب ببندیبروی هر کسی چون گل نخندی

نگشتی گر دهان غنچه خندانلبش را ژاله نگرفتی بدندان

حریف شوخ چشم مست بی باککند پیراهن ناموس خود چاک

نگار شرمناک نرم گفتاربدلجویی کند صد جان گرفتار

عزیزست آفتاب موسم دیکه از تندی حیا شد مانع وی

سر خود از حیا گر افگنی پیشبیابی عاقبت گم کرده خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت فردی که از حیا و شرم فراتر رفته می‌پردازد. او از طرفی دعوت به بی‌باکی و جسارت می‌کند و از طرف دیگر به اهمیت حیا و احترام به خود اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که غفلت از حیا می‌تواند به جراحت آبرو منجر شود و در عوض، داشتن حیا و شرم می‌تواند فرد را در مقابل بی‌احترامی‌ها محافظت کند. در نهایت، او تأکید می‌کند که حیا اگر به درستی مدیریت شود، می‌تواند مانع از تبدیل شدن به فردی بی‌ادب و بی‌احترام شود.