بخش ۱۸ - باب ششم در شجاعت که دست مردی گشادنست و پای مردانگی پیش نهادن

۱۴ بیت

بیا، ای بیدل از کار ماندهز بیم اندر پس دیوار مانده

دلیری کن، که میدان از دلیرستاگر روبه دلیر افتاد شیرست

دلی کز هیبت آهی بلرزدبر صاحبدلان کاهی نیرزد

دلیرانی که دور از بیم بودندسپهسالار هفت اقلیم بودند

چه خوش گفتند مردان جگردارکه: پایی پیش نه، دستی برون آر

کزین دست از همه کس پیش باشیباین پا از همه کس بیش باشی

ره صحرای رسوایی گریزستکلید مملکت شمشیر تیزست

بیک دم عالمی را فتح کردنبه از ننگ همه عالم بگردن

سر دشمن روان از تن جدا کنوگر نه رو سر خود را فدا کن

اگر صد سال زیر سنگ باشیازان بهتر که زیر ننگ باشی

ز غیرت گر یکی مردانگی کردتو گویی جاهلی، دیوانگی کرد

مگو: جاهل، که جای حیرتست اینبه از صد عاقل بی غیرتست این

مترس از جان، که گر دل ترسناکستهم از ترس خودش بیم هلاکست

قویدل شو، که در میدان مردیگر از کشتن بترسی کشته گردی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به شجاعت و دلیر بودن اشاره دارد. شاعر از "بیدل" می‌خواهد تا از ترس و ناامیدی خارج شود و با دلیری در میدان مبارزه حضور یابد. او تأکید می‌کند که برای پیروزی باید بر ترس غلبه کرد و توانایی‌های خود را به کار گرفت. شاعر مثال‌هایی از دلیران تاریخی می‌آورد که برای رسیدن به پیروزی، از جانشان می‌گذشتند و به جای بودن زیر بار ننگ، به دنبال افتخار بودند. در نهایت، او می‌گوید که ترس از مرگ خود خطرناک‌تر از مرگ است و باید با شجاعت در میدان نبرد حاضر شد.