شمارهٔ ۸۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انکردورفت۷ بیت

آمد آن سنگین دل و صد رخنه در جان کرد و رفتملک جان را از سپاه غمزه ویران کرد و رفت

آنکه در زلف پریشانش دل ما جمع بودجمع ما را، همچو زلف خود، پریشان کرد و رفت

قالب فرسوده ما خاک بودی کاشکی!بر زمین کان شهسوار شوخ جولان کرد و رفت

گر دل از دستم بغارت برد، چندان باک نیستغارت دل سهل باشد، غارت جان کرد و رفت

رفتی و دل بردی و جان من از غم سوختیباز گرد آخر، که چندین ظلم نتوان کرد و رفت

دل بسویش رفت و در هجران مرا تنها گذاشتکار بر من مشکل و بر خویش آسان کرد و رفت

در دم رفتن هلالی جان بدست دوست دادنیم جانی داشت، آن هم صرف جانان کرد و رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی غم و اندوه ناشی از جدایی معشوق است. شاعر از آمدن و رفتن آن معشوق سنگین دل صحبت می‌کند که با نگاه‌های غمزه‌اش دل و جان را ویران کرده و در عین حال دلش را پریشان کرده و از او جدا شده است. شاعر احساس می‌کند که جدایی از معشوق بسیار دردناک است و حتی اگر دلش را به غارت ببرند، جانش را می‌سوزانند. او در نهایت از معشوق درخواست می‌کند که به او برگردد زیرا تحمل این ظلم و جدایی برایش دشوار است. در انتها، شاعر به یاد آخرین لحظه‌های جدایی و تحویل جانش به دوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که او حتی با نیم‌جانی که داشت، دلتنگی‌اش را به جانان تقدیم کرده است.