شمارهٔ ۶۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مست۷ بیت

مرا ز عشق تو صد گونه محنت و المستهزار محنت و با محنتی هزار غمست

اگر چه با من مسکین بسی جفا کردیزیاده ساز جفا را، که این هنوز کمست

تویی حیات من و من ز فرقتت بیماربیا، که یک دو سه روزی حیات مغتنمست

بیا و بر سر بیمار خود دمی بنشینمرو، که آنچه تمنای تست دم بدمست

کرم نمودی و بر جان من جفا کردیز جانب تو مرا هر چه میرسد کرمست

بزیر پای تو افتاد و خاک شد عاشقاگر چه خاک شد، اما هنوز در قدمست

هلالی از سر کویت وداع کرد و برفتتو زنده باش، که او را عزیمت عدمست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دردهای ناشی از آن می‌گوید. او به محنت‌های بسیار که از عشق می‌کشد اشاره می‌کند و می‌گوید با وجود جفاهایی که معشوق به او کرده، هنوز احساس می‌کند که اینها کم است. او خواهان دیدار معشوق خود است، زیرا فرقت از او برایش دردناک است. شاعر به عشق و ارادتش به معشوق تاکید می‌کند و می‌گوید حتی اگر عاشق خاک شود، باز هم در پای معشوق باقی می‌ماند. در انتها، از رفتن هلالی که به سر کوی معشوق رفته یاد می‌کند و می‌گوید او از عشق رخت بر بسته، اما معشوق باید زنده بماند.