شمارهٔ ۶۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انخوشست۷ بیت

دل‌های مردمان به نشاط جهان خوش استدر دل مرا غمی‌ست، که خاطر به آن خوش است

چون نیست خوشدل از تن زارم سگ درشسگ بهتر از کسی، که به این استخوان خوش است

خوش نیست چشم مردم بیگانه جای یارچون یار من پری‌ست ز مردم نهان خوش است

از درد ناله کردم و درمان من نکردگویا دلش به درد من ناتوان خوش است

سلطان ملک هستی باشد خیال دوستاین سلطنت به کشور ما جاودان خوش است

ناصح، عمارت دل ویران ما مکنبگذار تا خراب شود، کآنچنان خوش است

بر آستان یار هلالی نهاد سراو را سر نیاز بر این آستان خوش است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تضاد بین شادی و غم می‌پردازد. او می‌گوید که دل‌های مردم به خوشی و نشاط زندگی خوش است، اما او خود در دل غمی دارد که به آن خوش است. او به شباهت خود با سگی اشاره می‌کند که از وضعیت زار خود ناراحت است. همچنین می‌گوید که چشمش به یار است و خوشی‌اش در وجود یار نهفته است. شاعر از درد و رنجش ناله می‌کند، اما نشان می‌دهد که این درد هم به نوعی برایش خوشایند است. او به محبت و خیال دوست به عنوان نوعی سلطنت اشاره می‌کند و در نهایت به ویرانی دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است دلش خراب بماند زیرا در این خرابی خوشی‌ای وجود دارد. در انتها، او سر خود را به نشانه نیاز بر آستان یار می‌گذارد و این عمل را خوشایند می‌داند.