شمارهٔ ۳۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدستکسی۷ بیت

دلا، رفت آنکه: وصل دلستانی داشتم روزینشاید زنده بود اکنون که: جانی داشتم روزی

ز من پرسید شرح قصه یعقوب و یوسف راکه پیر عشقم و عشق جوانی داشتم روزی

ز جورت این زمان افسانه ای دارم، خوش آن حالتکه از لطف تو هر جا داستانی داشتم روزی

خدا را، چاره ای کن، پیش ازان روزی که بعد از منبصد افسوس گویی: ناتوانی داشتم روزی

چه بر من طعنه بی خانمانی می زنی، ناصح؟من بی خانمان هم خانمانی داشتم روزی

دهن پر گفتگوی شوق و نتوان دم زدن با اومرا، یارب، چه شد؟ من خود زبانی داشتم روزی

هلالی، می رسد آهم بماه آسمان شبهابیاد آنکه: ماه مهربانی داشتم روزی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درد دل یک عاشق است که از دوری معشوق خود گله‌مند است. او به یاد روزهایی می‌افتد که در کنار معشوقش بوده و احساس خوشبختی می‌کرده است. شاعر به توصیف حسرت و ناتوانی خود از از دست دادن آن عشق و حالتی می‌پردازد که هیچ چیزی از آن روزها باقی نمانده است. او به یاد می‌آورد که حتی در بی‌خانمانی نیز حس آرامش و خانمندی را در کنار محبوبش تجربه کرده است. در نهایت، با اشاره به یاد وجود محبوبش، به ماه و آسمان شب‌ها تشبیه می‌کند که همواره یادآور آن عشق است.