شمارهٔ ۳۹۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رچهمیپرسی۶ بیت

تو در میدان و من چون گوی در ذوق سراندازیتو شوق گوی بازی داری و من شوق سربازی

سر خود را بخاک افگنده ام در پیش چوگانتکه شاید گوی پنداری و روزی بر سرم تازی

تو در خواب صبوح، ای ماه و من در انتظار آنکه چشم از خواب بگشایی و بر حال من اندازی

همه با یار می سازند، تا سوزد دل غیریتو می سوزی دل یاران و با اغیار می سازی

شب هجران زدی بر رشته های جان من آتشمرا چون شمع تا کی در فراق خویش بگدازی؟

هلالی با قد خم گشته می نالد درین حسرتکه: روزی در کنارش گیری و چون چنگ بنوازی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق خود را در مورد عشق و انتظار بیان می‌کند. او خود را در حالتی مانند گوی می‌بیند که در بازی دیگری مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که معشوقش به دنبال سرگرمی‌های دیگر است. شاعر در عذابی از انتظار به سر می‌برد و دلش در حسرت وصال می‌سوزد. او با تعبیراتی زیبا از درد دوری و آرزوی وصال سخن می‌گوید، در حالی که معشوق به خواب رفته و از احساس او بی‌خبر است. شاعر در نهایت با ناله‌ای دلنشین به حسرت و آرزوهایش اشاره می‌کند که روزی در کنار محبوبش خواهد بود.