شمارهٔ ۳۷۰
زین پیش لطف بود و کنون جور و کین همهاول چه بود آن همه؟ آخر چه این همه؟
خوبان، ز اهل درد شما را چه آگهی؟ایشان نیازمند و شما نازنین همه
غمهای دوست، اندک و بسیار هر چه هستبادا نصیب این دل اندوهگین همه!
ای دیده، از غبار رهش توتیا مجویکز گریه تو گل شده روی زمین همه
گر ناگهان به سوی هلالی قدم نهیسازد نثار مقدم تو عقل و دین همه