شمارهٔ ۳۵۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رزده۷ بیت

آن سایه نیست، دایم دنبال او فتادهچون من سیاه بختی سر در پیش نهاده

هر دم ز جور خوبان در حیرتم که: ایزدآنرا که داده حسنی، مهری چرا نداده؟

با جمع عشقبازان تنها مرا چه نسبت؟آن جمله کمتر از من، من از همه زیاده

تا نام من برآید در حلقه سگانتطوق سگ تو بادا، در گردنم قلاده

گر میل باده داری، ای ترک مست، با مندر دست هر چه دارم، بادا فدای باده

چشمان خود برویم از مرحمت گشادیدرهای رحمت تست بر روی من گشاده

یا سر نهد بپایت، یا جان دهد هلالیاینک ز سر گذشته، منت بجان نهاده

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از درد و حسرت خود می‌گوید. او در جستجوی معشوق است و به نظر می‌رسد که همواره در پشت سر او قرار دارد، اما در عین حال از آنچه که به او داده شده، ناامید است. او از محبت و زیبایی خوبان به حیرت درآمده و از این که چرا کسی که زیبایی و مهری دارد، به او محبت نمی‌کند، شگفت‌زده است. شاعر خود را نسبت به دیگر عشق‌بازان برتر می‌داند، اما می‌داند که تنها است. او همچنین می‌گوید که اگر کسی خواهان باده باشد، همه چیزش را برای آن فدای می‌کند و از دیگران می‌خواهد که ببینند چطور درهای رحمت معشوق به روی او باز است. در نهایت، او به انواع قربانی شدن و دیوانگی در عشق اشاره می‌کند.