شمارهٔ ۳۰۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ندمن۵ بیت

از فراق آن پری هر دم فزون شد درد منساخت ظاهر درد دل را اشک و رنگ زرد من

تا بکی از عشق او جور و جفا خواهم کشید؟ای رفیقان، سوخت دیگر جان غم پرورد من

گرچه دور از آستان دوست گشتم خاک راهکاش! روزی باد در کویش رساند گرد من

آتش عشق تو در جان من شیدا فتادشد مدد با آتش عشق تو آه سرد من

چون هلالی در غم عشق بتان سنگدلمحنت و اندوه خوبان برد خواب و خورد من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عمیق عشق و درد فقدان می‌پردازد. شاعر از فراق محبوب خود به شدت رنج می‌برد و اشک‌ها و رنگ زرد چهره‌اش نشان‌دهنده‌ی غم اوست. او از رنج و جفاهایی که به خاطر عشق تحمل می‌کند سخن می‌گوید و آرزو دارد که روزی دوباره به محضر محبوبش برسد. آتش عشق درون او شعله‌ور است و به او آرامش نمی‌دهد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که غم عشق بتان سنگدل باعث بی‌خوابی و بی‌خوری‌اش شده است. در کل، این شعر نمایان‌گر عواطف شدید و تضادهای عشق و درد است.