شمارهٔ ۳۰۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادکن۷ بیت

ای معلم، خاطر غمدیده من شاد کنبنده گردم، یک زمان آن سرو را آزاد کن

از گدای خویش فارغ مگذر، ای سلطان حسنیا بده داد من درویش، یا بیداد کن

خواه پیغامی فرست و خواه دشنامی بدهاز فراموشان، بهر نوعی که خواهی، یاد کن

دل نه صد چاکست؟ آخر مرهم لطفی بنهرحمتی فرما و این ویرانه را آباد کن

ای دل، این خون خوردن پنهان مرا دیوانه کردتاب خاموشی ندارم، بعد ازین فریاد کن

ناصحا، من عاشقم، این پند را دادن چه سود؟گر توانی ترک این سودای مادرزاد کن

بر سر کویش، هلالی، صبر را بنیاد نیستچون درین کو آمدی، کار دگر بنیاد کن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معلم خود درخواست می‌کند که غم‌های او را برطرف کند و به او کمک کند تا از درد و اندوه رهایی یابد. او از معلم می‌خواهد که یا به او کمک کند یا حداقل به او پاسخ دهد، حتی اگر این پاسخ دشنام باشد. شاعر به یادآوری می‌پردازد و از رحمتی می‌خواهد تا دل شکسته او را التیام بخشد. او حسرت عشق خود را بیان می‌کند و به مشقت‌هایی که این عشق برایش به همراه داشته اشاره می‌کند. شاعر در نهایت از ناصح یا مشاور در مورد عشق و پند بی‌فایده‌اش صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که باید بر سر کوی محبوب صبر کند و تلاش کند تا به حالتی جدید برسد.