شمارهٔ ۲۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انکردمخلاص۵ بیت

مردم و خود را ز غمهای جهان کردم خلاصعالمی را هم ز فریاد و فغان کردم خلاص

در غم عشق جوانی می شنیدم پند پیرخویشتن را از غم پیر و جوان کردم خلاص

خوش زمانی دست داد از عالم مستی مراکز دو عالم خویش را در یک زمان کردم خلاص

بر سر بازار رمزی گفتم از سودای عشقمردمان را از غم سود و زیان کردم خلاص

گفتمش: آخر هلالی را ز هجران سوختیگفت: او را از بلای جاودان کردم خلاص

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره رهایی از غم‌ها و مشکلات دنیای انسانی است. شاعر به مرور زمان از فریادها و دردهای خود خلاص می‌شود و به عشق جوانی پندهایی از طرف پیران را می‌شنود. او در می‌یابد که از غم‌های خود و دیگران رها شده و در لحظه‌ای خوش، خود را از دو دنیا آزاد می‌سازد. همچنین، او در بین مردم درباره عشق صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از غم‌های دنیوی رها کند. او در پایان به هلالی اشاره می‌کند که از درد جدایی رنج می‌برد و در پاسخ به او می‌گوید که از عذاب ابدی خلاص شده است.