شمارهٔ ۲۱۰

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: انخلاص۷ بیت

وای! که جانم نشد از غم هجران خلاصکاش اجل در رسد تا شوم از جان خلاص!

جمله اسیر تواند، وه! چه عجب کافری!کز غم عشق تو نیست هیچ مسلمان خلاص

بسته زلف توایم، رستن ما مشکلستهر که گرفتار تست کی شود آسان خلاص؟

عاشق محروم تو بار سفر بست و رفتشکر، که یک بارگی گشت ز حرمان خلاص

جام تو، ای می فروش، بی می راحت مبادزانکه بدور توام از غم دوران خلاص

کاش! بساحل کشد رخت من از موج غمآنکه شد از لطف او نوح ز توفان خلاص

مرد هلالی و بود عاشق خوبان هنوزوای! که مسکین نگشت هرگز ازیشان خلاص

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به غم و دلتنگی شاعر از جدایی و عشق اشاره دارد. شاعر در ابیات خود از درد هجران می‌نالد و آرزو می‌کند که مرگش فرا برسد تا از رنج‌ها رهایی یابد. او به اسارتی که عشق معشوقش بر او تحمیل کرده اشاره می‌کند و می‌گوید که فرار از این محبت سخت و دشوار است. شاعر در ادامه می‌گوید که کسی که عاشق است، حتی اگر از معشوق محروم شود، باز هم با درد و غم خود زندگی می‌کند. او همچنین به زیبایی‌های عشق و دوری از معشوق اشاره دارد و امیدوار است که به روزی برسد که از این غم‌ها رها شود.