شمارهٔ ۲۰۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ویش۶ بیت

روزی که بر لب آید جانم در آرزویشجان را بدو سپارم، تن را بخاک کویش

چون از وصال آن گل دیدم که: نیست رنگیآخر بصد ضرورت قانع شدم ببویش

خورشید روی او را نسبت بماه کردمزین کار نامناسب شرمنده ام ز رویش

مسکین دل از ملامت آواره جهان شدای باد، اگر ببینی، از ما سلام گویش

دهقان ز جوی تاکم سیراب ساخت، یارباز آب زندگانی خالی مباد جویش

از جستجوی وصلش منعم مکن، هلالیگیرم که هم نیابم، شادم بجستجویش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و آرزوی عمیق عاشقانه صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که در روزی که جانش به لب می‌رسد، جانش را به معشوق می‌سپارد و تنش را به خاک او می‌دهد. او از فقدان رنگ و زیبایی وصال معشوق ناراضی است و در نهایت به بوی او قانع می‌شود. خورشید را به چهره معشوق تشبیه می‌کند و از این قیاس عذرخواهی می‌کند. دلش به خاطر ملامت‌ها آواره است و از باد درخواست سلام به معشوقش می‌کند. همچنین، از یارب می‌خواهد تا جوی آب زندگی را خالی نگذارد و از جستجوی وصال معشوقش منصرف نشود، حتی اگر هرگز او را نیابد.