شمارهٔ ۲۰۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: نش۷ بیت

گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منشهمچو گرد از خاک برخیزم، بگیرم دامنش

در هوایش گر رود ذرات خاک من بباداز هوا داری در آیم ذره وار از روزنش

آن پریرو را چه لایق کلبه تاریک دل؟مردم چشمست، بنشانم بچشم روشنش

گر شبی لطف تنش بر پیرهن ظاهر شوداز خوشی دیگر نگنجد در قبا پیراهنش

از لطافت دم مزن، ای گل، بآن نازک بدنزانکه گر دم می زنی آزرده می گردد تنش

تا بگردن غرق خونم، دیده بر راه امیدگر بخون ریزم نیاید، خون من در گردنش

خاک شد مسکین هلالی در ره آن شهسوارتا لگدکوب جفا گردد چو نعل توسنش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن می‌گوید و به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند. او تمایل دارد که حتی پس از فوت یا در شرایط سخت نیز به عشق خود ادامه دهد و به نوعی با خاک، باد و طبیعت پیوند برقرار کند. شاعر احساس می‌کند که حضور محبوبش در زندگی‌اش آن‌قدر مهم است که تمامی آلام و رنج‌ها را تحمل کند. همچنین، او به لطافت و زیبایی جسم محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با نزدیک شدن به او، باید از لطافت او مراقبت کند تا آسیب نبیند. در پایان، شاعر از خودخواهی و فدای عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه عشق او را به زمین می‌زند و در عین حال، او را زنده نگه می‌دارد.