شمارهٔ ۱۷۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: رکاغذ۷ بیت

می نویسم سخن از آتش دل بر کاغذجای آنست اگر شعله زند در کاغذ

چون قلم سوختی از آتش دل نامه مناگر از آب دو چشمم نشدی تر کاغذ

سخن لعل تو خواهیم که در زر گیریمکاش سازند دگر از ورق زر کاغذ

خط مشکین ورق روی ترا زیبد و بسقابل آیت رحمت نبود هر کاغذ

شرح بی مهری آن ماه بپایان نرسدفی المثل گر شود افلاک سراسر کاغذ

مردم از غم که: چرا نامه نوشتی برقیب؟نشدی، کاش! درین شهر میسر کاغذ

تا هلالی صفت ماه جمال تو نوشتگشت، چون صفحه خورشید، منور کاغذ

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از آتش درون و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او می‌نویسد که اگر آتش دلش بر کاغذ بیفتد، آن کاغذ باید بسوزد. او آرزو دارد که نامه‌اش به زیبایی و با طلا نوشته شود و تأکید می‌کند که فقط خط زیبای معشوقش بر کاغذ برازنده است. همچنین به بی‌مهری معشوق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که حتی اگر تمام جهان دنیای کاغذ باشد، نمی‌تواند عمق غمش را توصیف کند. در نهایت، او می‌گوید که عشقش به معشوق باعث روشن شدن کاغذش می‌شود، درست مثل خورشید.