شمارهٔ ۱۷۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونمکنید۷ بیت

دوستان، امشب دوای درد محزونم کنیدبر سرم افسانه ای خوانید و افسونم کنید

نیست اندوه مرا با درد مجنون نسبتیمی شوم دیوانه گر نسبت بمجنونم کنید

لاله گون شد خرقه صد چاکم از خوناب اشکشرح این صورت بشوخ جامه گلگونم کنید

شهسوار من بصحرا رفته و من مانده امزین گناه از شهر می خواهم که بیرونم کنید

وصف قدش را بمیزان خرد سنجیده امآفرین بر اعتدال طبع موزونم کنید

چشم پر خونم ببینید و مپرسید از دلمحالت دل را قیاس از چشم پر خونم کنید

چون هلالی، دوش بر خاک درش جا کرده امشاید ار امروز جا بر اوج گردونم کنید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دوستانش می‌خواهد که برای تسکین درد و اندوه او تلاش کنند و او را با قصه‌ای افسون کنند. او می‌گوید که اندوه او ارتباطی به دردهای مجنون ندارد و اگر او را به مجنون تشبیه کنند، دیوانه خواهد شد. شاعر به شرح حال خود و زیبایی‌اش اشاره می‌کند و از دوستانش می‌خواهد تا توضیحی درباره وضعیتش بدهند. همچنین از جدایی از معشوقه‌اش ناله می‌کند و تمایل دارد از شهر بیرون برود. او همچنین به زیبایی محبوبش اشاره کرده و کیفیت دلش را با چشمان پر از خونش مقایسه می‌کند. در پایان، او از حالت خود در زیر پای معشوقه‌اش سخن می‌گوید و امیدوار است که روزی بر قله عشق خود برسد.