شمارهٔ ۱۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ریمیکشدمرا۷ بیت

شوق درون بسوی دری می کشد مرامن خود نمیروم، دگری میکشد مرا

با آن مدد که جذبه عشق قوی کنددیگر بجای پر خطری میکشد مرا

تهمت کش صلاحم وزین لعبتان مدامخاطر بلعب عشوه گری میکشد مرا

صد میل آتشین بگناه نگاه گرمدر دیده تیزی نظری میکشد مرا

خاکم مگر بجانب خود میکشد؟ که دلبیخود بخاک رهگذری میکشد مرا

من آنقدر، که هست توان، پای میکشمامداد دوست هم قدری میکشد مرا

از بار غم، چو یکشبه ماهی، بزیر کوهشکل هلالی کمری میکشد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شوق درونی خود به سوی یک در سخن می‌گوید که او را به جلو می‌کشد. این حس شوق و عشق او را به گام‌های خطرناک و جذاب می‌برد. او به زیبایی‌ها و جاذبه‌های عشق اشاره می‌کند که برایش جذاب است و این احساسات قوی او را به سمت مقاصد و تجربه‌های جدیدی می‌کشاند. همچنین، شاعر به بار غم و مشقت‌های زندگی اشاره کرده و از قدرت عشق و دوستی که به او کمک می‌کند، سخن می‌گوید. در نهایت، او خود را در این مسیر می‌بیند که به طور غیرارادی و با میل به عشق و زیبایی‌ها سوق داده می‌شود.