شمارهٔ ۱۶
بی تو، چندان که محنتست مرابا تو چندان محبتست مرا
مردم و سوی من نمی نگریبنگر کین چه حسرتست مرا
رخ نهفتی، ولی بدیده دلدر جمال تو حیرتست مرا
نسبت من چه می کنی برقیب؟با رقیبان چه نسبتست مرا؟
خوار شد بر درت هلالی و گفت:این نه خواریست، عزتست مرا