شمارهٔ ۱۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ویخویشرا۷ بیت

آرزومند توام، بنمای روی خویش راور نه، از جانم برون کن آرزوی خویش را

جان در آن زلفست، کمتر شانه کن، تا نگسلیهم رگ جان مرا، هم تار موی خویش را

خوبرو را خوی بد لایق نباشد، جان منهمچو روی خویش نیکو ساز خوی خویش را

چون بکویت خاک گشتم، پایمالم ساختیپایه بر گردون رساندی خاک کوی خویش را

آن نه شبنم بود ریزان، وقت صبح، از روی گلگل ز شرمت ریخت بر خاک آبروی خویش را

مرده ام، عیسی دمی خواهم، که یابم زندگیهمره باد صبا بفرست بوی خویش را

بارها گفتم: هلالی، ترک خوبان کن، ولیهیچ تأثیری ندیدم گفتگوی خویش را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آرزوهایی است که شاعر نسبت به معشوق خود دارد. او خواسته‌هایی را مطرح می‌کند، از جمله اینکه اگر معشوق به او توجه نکند، بهتر است او را از دلش بیرون کند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دوست ندارد جانش با بدی او آمیخته شود. همچنین از عشقش به معشوق سخن می‌گوید و به شدت به احساساتش اشاره می‌کند، از جمله اینکه حتی اگر خاک همان منطقه را بر سرش بگذارد، به بلندی می‌رسد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که دلش می‌خواهد از معشوق بویی بگیرد تا زنده شود، اما هیچ تأثیری از گفت و گوهایش نمی‌بیند. این اشعار نشان‌دهنده درد، آرزو و زیبایی‌های عشق هستند.