شمارهٔ ۱۰۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انافتد۶ بیت

چو از داغ فراقت شعله حسرت به جان افتدچنان آهی کشم از دل، که آتش در جهان افتد

سجود آستانت چون میسر نیست می‌خواهمکه آنجا کشته گردم، تا سرم بر آستان افتد

نماند از سیل اشک من زمین را یک بنا محکمکنون ترسم که نقصان در بنای آسمان افتد

به راهت چند زار و ناتوان افتم، خوش آن روزیکه از چشمت نگاهی جانب این ناتوان افتد

تن زار مرا هر دم رقیب آزرده می‌سازدچنین باشد، بلی، چون چشم سگ بر استخوان افتد

هلالی آن چنان در عاشقی رسوای عالم شدکه پیش از هر سخن افسانه او در میان افتد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از داغ جدایی و حسرتی عمیق سخن می‌گوید. او با کشیدن آهی از دل، می‌ترسد که این حسرت آتش به پا کند. شاعر آرزو دارد که در آستان معشوقش سجده کند و جانش را فدای او کند. اشک‌هایش آن‌قدر زیاد شده که از زمین هم نمی‌ماند و نگران است که این احساس کم‌کم به آسمان هم آسیب بزند. او احساس می‌کند که ناتوانی‌اش باعث شده تا همچنان در راه عشق او زار و ناتوان بیفتد و به امید یک نگاه از سوی معشوقش زندگی کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که عشقش او را رسوا کرده و داستانش در بین مردم سر زبان‌ها افتاده است.