بخش ۲۷ - اشارت به سلوک سبیل عجز و مسکینی و ترک خودی و خودبینی
اگر بنده را سربلندی رسدز مسکینی و مستمندی رسد
ز خودبینی، ابلیس مردود شدکف خاک افتاده مسجود شد
نبینی که چون دانه افتد به خاکبکوشند مهر و مه تابناک
کز افتادگی سرفرازش کنندبه صد ناز، با برگ و سازش کنند
طبایع شتابنده در اعتضادبه خدمت کمر بسته باران و باد
مکن خودپرستی ز نابخردیخدابنده گردی، ز ترک خودی
مجاهد اگر نفس امّاره کشتکلید در فتح دارد به مشت
چه حاصل که صد خرقه برتن دری؟خدا رس شوی چون ز خود بگذری
فزونی چو خواهی کم خویش گیرره این است، اگر سالکی پیش گیر