بخش ۵ - در سماع سخن از شیخ مصلح الدّین سعدی شیرازی و تأثیر آن نغمه پردازی
سراینده ای دوش وقت سحردو بیتک سرایید خوش با
کلام سخن شیخ شیرازی استکه کیهان خدیو سخن سازی است
ز مسکینیم روی در خاک رفتغبار گناهم بر افلاک رفت
تو یک نوبت ای ابر رحمت ببارکه در پیش باران نپاید غبار
مرا نالهٔ او رَهِ هوش زدسرشک غم از دیده ام جوش زد
جگرکاوی گریه بی تاب کردبه دامن دل از دیده، خوناب کرد
به خون خفته، مژگان دریا مدارچو ابر سیه دل، ببارید زار
چو از آتش دل به جوش آمدمهمایون سروشی به گوش آمدم
که نبود شگفتی از آمرزگارگر از قلزم رحمت بی کنار
چو کام دل خاکساران دهدتو را ابر رحمت ز مژگان دمد
غبار غم سینه، شد کاستهفرو خفت این گرد برخاسته