شمارهٔ ۴۵
آمد نفس به آخر یک هم نفس ندارمهم کمترم ز هیچ و هم هیچکس ندارم
جز سوی تاب زلفت از دل اثر نیابمجز وصل خاک پایت درسر هوس ندارم
بیدادگر نگارا رحمی بکن چو دانیکاندر جهان به جز تو فریاد رس ندارم
از شام تا سحرگه گردم بگرد کویتچون هست شحنه عشقت بیم عسس ندارم
گاه از نفس بسوزم دریا و کوه گاهیگردم چنانکه گوئی درخود نفس ندارم
شاید که نیست گردم تا سال و ماه باریدل در قفس نبینم جان در حرس ندارم
ای عقل چند گوئی کاخر کجاست صبرتگر تو ببوی صبری من صبر پس ندارم