شمارهٔ ۶۳

قافیه: ام۸ بیت

صاحبا گرچه ز جودت شکر دارمپیش ازین واکنون به تو امیدوارم

کز نصاب جاه محرومم نداریاین امید از عین لطفت چشم دارم

اسبکی دادی پریرم کاندرین رهبا وجودش نه پیاده نه سوارم

گر کسی گوید مرا کاین بارگی چیستمن چه گویم یا جوابش چون گذارم

گر بگویم خود خریدم ننگم آیدور بگویم خواجه دادم شرمسارم

نیست فربه تا بدیگش در بجوشمننگم آید کش به قصابان سپارم

نیست لایق باز اصطبلت سپردناینقدر باشد خرد آموزگارم

می نیارم داشت مخفی زانکه یاریصوفیانه گفت خواهم زانکه یارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از نعمت‌های خداوند و امیدی که به او دارد سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که به دلیل عدم دسترسی به موقعیت‌های اجتماعی و نیکویی، نیازمند لطف خداوند است. با وجود مشکلات، او امیدوار است و به محبت خداوند تکیه کرده است. شاعر از وضعیت خود ابراز شرمساری می‌کند و در نشان دادن نیازش به لطف و یاری الهی، به پیچیدگی‌های زندگی و احساساتش اشاره دارد. در نهایت، او به عشق و ارادت خود به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که به دنبال یاری از اوست.