شمارهٔ ۶۲

قافیه: تعالم۱۰ بیت

چه شد امسال یارب ای مخدومکه من رنج دیده مظلوم

بعد ده سال حق بر این دولتگشتم از هر مراد دل محروم

کار من بنده خدمت است و دعاوندر این هر دو بوده ام ملزوم

پر نشد معده زمین ز طعامو آسمانها تهی نشد ز نجوم

دهر و دوران همان ستمکارندو آدمی همچنین جهول و ظلوم

نه منم عاطل از فنون هنرنه توئی خالی از فروغ علوم

نه تو مفلس شدی و من منعمنه تو خادم شدی و من مخدوم

تو همان مالکی و من مملوکتو همان حاکمی و من محکوم

هست مصراع شعر خواجه نظمرحمه الله سنائی مرحوم

رزق بر تست هر چه خواهی کنخواه احسانش خوان و خواه مرسوم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، احساس ناامیدی و کمبود امید شاعر را به تصویر می‌کشد. او از خداوند می‌پرسد که چرا بعد از سال‌ها خدمت و دعا از خواسته‌هایش محروم مانده است. شاعر اشاره می‌کند که در دنیا تعدادی ظلم و ستم وجود دارد و انسان‌ها نمی‌توانند از آن رها شوند. او همچنین به اختلافات بین افراد، مانند خادم و مخدوم، مالك و مملوك اشاره می‌کند و این‌ها را نتیجه وضعیت نابرابر جامعه می‌داند. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد که روزی و برکات را به او عطا کند، خواه به شکل احسان باشد یا به صورت معمول.