شمارهٔ ۳۵
ایزد مرا چو خلعت هستی شعار کردجان و جمال و جاه و جوانی و خیر داد
گفتم که شکر آن به عبادت کنم اداخود شر نسل بوالبشرم بازیئی نهاد
کآمال این جهان ز نهیبم بشد ز دستواعراض آن جهان ز فریبم بشد زیاد
وز بهر حفظ مال و سر از بیم دشمناناز روزگار خویش نگشتم به عمر شاد
گاه شباب کام جوانی نیافتماز غدر و غمز و غفلت پیران بدنهاد
و امروز گاه پیری و لرزان و خائفماز ظلم نفس شوم جوانان سگ نژاد
گوئی که ایزدم جهت محنت آفریدمانا جهانم از قبل جور و ظلم زاد