شمارهٔ ۱۴

۸ بیت

هر که آمد در جهان پست و رفترشتهٔ الفت ز ما بگسست و رفت

مرگ صیاد است و، صیدش آدمی استکو که زین صیاد، سالم جست و رفت؟

عمر ما، همچون نسیم صبحگاهآمد و از پا دمی ننشست و رفت

آدمی را، تن طلسم جان بودعاقبت میبایدش بشکست و رفت

وقت آن کس خوش که چون اهل صفااز قیود زندگانی رست و رفت

خرم از سر منزل کثرت گذشتآنکه شد از جام وحدت مست و رفت

هیچکس با خویشتن چیزی نبردهر که بودش هر چه داد از دست و رفت

نظم را عقد گهر بگسسته بودلیکنش (صابر) به هم پیوست و رفت